حجم‌گرایی و قدرت

۶۳۰,۰۰۰ ریال

دسته:
 

توضیحات

یدالله رؤیایی از شاعران مؤثّر در جریان شعر حجم، در گفت‌وگویی (۱۳۹۲) هنگام پرسش دربارۀ مانیفست‌های شعر معاصر پاسخ می‌دهد: «مگر در شعر معاصر فارسی مانیفستی جز مانیفست شعر حجم داریم؟» محمّد آزرم، از شاعران جریان شعر متفاوط، در گفت‌وگویی (۱۳۸۳) اعلام می‌کند: «شعر متفاوط بیانیه ندارد». شادخواست (۱۳۸۴) در کتاب خود، شعرهای «عشق عمومی» و «شعری که زندگیست» را مانیفست شعرهای اجتماعی شاملو می‌نامد. در رسالۀ دکتری خود، مؤخّرۀ رضا براهنی در کتاب خطاب به پروانه‌ها را مانیفست شعری وی می‌داند (زهره‌وند، ۱۳۸۵، ص. ۲۵۵) و در مقابل، معمار (۱۳۸۹) تمام اشعار این کتاب را مانیفست شعری براهنی می‌‌خواند.

در این کتاب، تأثیر و نقش سه نهاد قدرت رسانه، دانشگاه و نهاد سیاسی حاکم در کشور بر حیات تاریخی بیانیۀ حجم‌‌گرایی مدّ نظر است. در بررسی نقش رسانه، تأکید بر مطبوعات و رسانه‌‌های مجازی است و نقش این دو به صورت مجزّا تحلیل شده است. نقش نهاد سیاسی حاکم به صورت غیرمستقیم انجام شده است و به‌ویژه در بخش رسانه و مطبوعات، تأثیر سیاست‌‌های فرهنگی دولت‌‌ها تحلیل و بررسی شده است. دانشگاه از آن رو نهاد قدرت در نظر گرفته شده است که پرورش‌دهندۀ نخبگان علمی کشور و یکی از منابع اصلی تولید فکر و اندیشه است؛ گروهی که در مناسبات فرهنگی و ادبی کشور نقشی به‌سزا دارند و رخدادهای فرهنگی و هنری کشور نیز تا حدّ زیادی با سرنوشت دانشگاه پیوند خورده است.

دیدگاهها

هیچ دیدگاهی برای این محصول نوشته نشده است.

اولین نفری باشید که دیدگاهی را ارسال می کنید برای “حجم‌گرایی و قدرت”

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *